ماه پیشانو جان

ياد روزهاى اول كارى در صاوولا افتاده بودم، از لرزش دستهاى يخ كرده ام و فكر اينكه الان چطورى بايد جواب آليس رو بدم ... آليس جذبه داره، استرس هم مى گيره و استرسش رو به من منتقل مى كنه، درست برعكس مگ. براى ناهار هم از جام تكون نخوردم. از شدت فشار، زبانم هم باز شده، مجبورم كارم رو پيش ببرم و شروع مى كنم به بلغور ناگهانى كلمات بدون اينكه نگران فكر آدم ها و عكس العملشون باشم ... 

الان فقط به بغل آروم امير فكر مى كنم كه تنها جاى امن در اين گوشه پرت دنياست ...

راستى، پرونده كانادا هم رسما بسته شد (گفتم اينجا پرته، كانادا به يادم آمد! ) يك نامه اومد كه فلان مدرك و بيسار مدرك رو خواستيم، نداديد. راست مى گفتن. حس عجيبى داشتم، منتظر اين روز بودم و انگار از قبل مى دونستم درست نيست هواى خوب و اين شهر قشنگ و زندگى كمى ساخته شده اينجا رو رها كنم براى كانادا، اما يك حس غم آلود آميخته به شكست هم داشتم، دلم براى دوستانم تنگ شد.  اومدم تو فيس*بوك بنويسم استراليا يا كانادا، خوب شد منصرف شدم، چه سوال احمقانه ايه آخه؟ فقط كاش همه يك جا بوديم، شايد ايران ... از همه جاى دنيا به هم و به يك جا نزديكتر ... چشمامو مى بندم و تصور مى كنم، ايران زيباى من ... ايرانه خانوم زيبا*، با آسمان آبى بلند، صداى بلبل و نواى سنتور، جوى هاى پر از شهد عسل، خاك پر رنگ قهوه اى، آبستن از دانه هاى كاشته، گل رز محمدى، كوه بلند پاى دربند با قله سپيد گم شده در ابرها ... اينجا كجاست؟ ايران ...

روز بعد

ديروز با يك حس معلق خوب، از اين نوشتن و فكر كردن به ايران و به همه روزهاى گذشته و پيش رو از قطار پياده شدم، سوار اتوبوس شدم و رفتم خونه. امير غذاى خوشمزه درست كرده بود و خونه گرم بود ...

اين هفته اينقدر سخت و پر مشغله بود كه جز اين چند خط، به هيچ چيز ديگه فكر نكردم، هفته مثل باد گذشت. خبر خوب، مرخصى سه هفته اى آخرهاى تابستون رو حتمى كردم، تنها اميد روشن و نزديك روزهاى آينده. اينقدر كه تصورى از بقيه زندگى در روزهاى بعدش ندارم، زندگى حتى در بهشت هم مى تونه تكرارى باشه. تصميم گرفتم اين مطلب رو پست كنم حتى بدون يك پايان منسجم. هرچى باشه از ننوشتن بهتره. 

(اجراى ايرانه خانوم نام*جو رو بشنويد)