ماه پیشانو جان

متولد بهار 1361 هستم، در نیمه اول ماه فروردین، در نوروز ... آنقدر حس قرابتم با بهار نزدیک است که مدت ها به مامانم گله می کردم چطور ممکن است اسم دختری را که در این وقت سال، در نوروز به دنیا می آید بهار نگذاشت؟ می گوید نمی دانم اما می دانم که اسم الانت هم قشنگ ترین است. اسمی که من را به ماه مانند می کند.
نوشتن را دوست دارم. از قصه گویی لذت می برم و این عادت روزهای نوجوانی ام هست که خود را قهرمان قصه هایم تصور می کردم. یک روز در هفده هجده سالگی با خودم فکر کردم قصه زندگی من هیچ نقطه جالب یا هیجان انگیزی چه شاد چه غمگین ندارد! احمق بودم و عجول! که برای رسیدن قصه های غمگین بی صبری کرده بودم.  وقتی تکه هایی از دلم را پدرم با خودش بُرد، دانستم غم ها و دلتنگی هایی در زندگی هست که بی پایانن..
بزرگ تر شدم و یاد گرفتم برای رسیدن به خوشوقتی ها رویا بپرورم. برآورده شدن رویاهایم را به چشم دیدم و به اصالت رویا ایمان آوردم.
نوشتن پاسخی ست به عادت قدیمی نوجوانی ام.
شیربن تربن رویایم وقتی مجسم شد که بعد از سال ها برنامه ریزی برای رفتن به کانادا و کشف دنیا، در هیاهوی روزهایم به همسرم برخوردم. آن هم مجازی. هر یک نشسته در گوشه ای از دنیا. و من هر روز بیش از روز پیش می دانستم که این، خود اوست که بالاخره از راه رسیده ...
و بعد ابر و باد و مه و خورشید و فلک، همه در کار شدند تا ما کمتر از یک سال بعد، در کنار هم باشیم. در خانه ای زیبا و آفتابی با تراسی چوبی در سیدنی، استرالیا.

و ماه پیشانو؟ یک یادآوری کوچک از زمانی که این وبلاگ را می ساختم - اسفند 88 - آن زمان ها زیاد به این آهنگ دریا دادور گوش می دادم و می خواندمش.
گفتمش بیا ماه پیشانو پیمون ببندیم، جون جونُم آخ جون جونُم ... گفت باشه ولی قول بده که دائم بخندیم! ...
یک فلسفه ساده و کوچک از آن زندگی که دوست می داشتم.
و شما، خوش آمدید. قول می دهم اینجا فقط حس زندگی بخوانید.